رياضَت : ( ع . امص ) . رنج . تعب . زحمت . محنت . ( ناظم الاطباء ) . كوشش با رنج و تعب . ( ناظم الاطباء ) . ورزش . ( ناظم الاطباء ) . به اصطلاح اطبّاء حركتى است ارادى كه انسان را مضطر گرداند به تنفس عظيم متواتر . ( غياث اللغات ) . در اصطلاح طب ، حركت ارادى كه تنفس عظيم و پياپى باشد براى ايمنى يا دفع پاره اى امراض يا مشقت ها . رياضت كردن : ورزش كردن . ريح : ( ع . ا ) . باد . ج ارواح ، ارياح ، رُياح ، ريح . جج ، اراويح ، اراييح . ( منتهى الارب ) . بوى . ( آنندراج ) . ذفر الريح : تيزبوى . تندبوى . ( مفردات ابن البيطار ) . گاهى به معنى بخار به كار برند . : فينفع من وجع الظهر و . . . و من الرياح المستكنة فيها . ( مفردات ابن البيطار ) . چيز پاكيزه و خوش . ( منتهى الارب ) . بادى كه در شكم پديد آيد . ( ناظم الاطباء ) . دردى كه در پيوندگاه اندام‌ها بروز كند . ( ناظم الاطباء ) . ريح الشوكة : ريح شوكه . نزد پزشكان ماده اى است حاره كه در استخوان جريان يابد و باعث شكستن استخوان و تباهى آن شود . ( كشاف اصطلاحات الفنون ) . ريح الصبيان : نزد اطبّاء باد غليظى است كه عارض اندرون سر شود . ( كشاف اصطلاحات الفنون ) . ريح بواسير : در عرف پزشكان بادى است غليظ كه خارج شدن آن سخت باشد و دردى را مانند درد قولنج عارض شود كه گاه در پشت و گاه در شراسيف و اطراف كليه بروز كند و گاه باشد كه در خصيتين و شرم و حوالى نشيمنگاه عارض گردد . ( كشاف اصطلاحات الفنون ) . ريح رحم : مادهء نفاخه در رحم به سبب اجتماع رطوبات لزجه . ريح غليظ : نزد اطباء بادى است كه مدت درنگ آن در پاره اى از تجاويف بدن به درازا كشد و غليظ گردد . ( كشاف اصطلاحات الفنون ) . ريق : ( ع . ا ) . آب دهن . ج ارياق . ( آنندراج ) . اول هر چيز و بهتر آن . اول چيزى كه در صبح شخص مىخورد و مىآشامد ( ناظم الاطباء ) . ناشتا كه به هندى نهار گويند . ( غياث اللغات ) . - بر ريق : ناشتا .